Sıkıldım bu ara bazı şeyleri/işleri beklemekten, bu arada da hiçbir şey yapasım gelmedi ..

Bu arada Onur yüzünden travian’a girdim, sonra da ogame’e kaydoldum sıkıntıdan..

Ogame eskisi gibi değil. Her şey parayla artık. Parayı ver üretim artsın, parayı ver güçlü ol .. Uyusan da uyumasan da geridesin ..

Bunun yanında o tanıdık arayüz .. , garip geldi .. İttifaklara baktım, hep eski ittifakları buldum, oynayanlar değişmiştir herhalde ama isimler kalmış ..

Heyecanlıydı eskiden, şimdi sanmıyorum ki aynı tadı versin, bir kişiye on kişi saldırmak, parayla her şeyi almak filan, ne anlamı kaldı ki güzelim oyunun şimdi ?

Half-Life 2 nasıl ki gelmiş geçmiş en başarılı FPS oyunsa, ogame’de en başarılı  web tabanlı oyundu, yoktu öyle bir oyun başka .. pff o da gitti işte

Half-Life 2 de kurdum, tekrar kurdum yani .. Dizüstünde Crysis vardı ama kesinlikle kıyaslanamaz Half Life ile.

Eşek kadar oyun, grafikler harika eyvallah, ama benim ikinci canavarda bile oynanmıyor .. Hem öküz gibi olduğundan, hem oynanabilirliği sıfır olduğundan ..

Harika fikirler var oyunda. Mesela nano giysi harika bir fikir. Heyecan verici, çekici. Ama kullanamıyorsun, Half-Life’ın bir gravity gun’ı tüm o emeği alt üst edecek kıvamda oynanabilirlik veriyor, ruh veriyor .. Türk parmağı var diye oyunda, oyun ne zamandır duruyor bilgisayarda, ama o kadar işte .. bir türlü tutmuyor..

Hep böyle oluyor. İstediğim zaman bu uyku düzenini, hiç yapamazdım. Şimdi istemiyorum, sıkılıyorum diye, cuk diye oturdu. Hep uyanığım artık, az uyuyorum ama istemiyorum bu halde oturmak .. ama uyuyamıyorum da daha fazla .. ya da sıkıntımı atamıyorum .. Gidicem buralardan ya, bakalım ..

Nightwish harikadır, severim dinlerim. Nightwish’e bazı şarkılarda keşfettiğim enfes sololar yüzünden tutulmuştum, bir de verdiği ruh sayesinde. Ama şarkılarının büyük bir kısmı da yavan ..  Niye böyle yaparlar kendilerine anlamıyorum .. Trunen’in diğer albümleri de salak gibi ..

Gariptir, şu an insanları başka bir gözle görüyorum, yaşayışları vs., sanki kitaptan okuyormuşum herkesi gibi, yani girişte karakterler tanıtılıyormuş gibi. Bunu daha önceleri yapmak istediğimde yapamazdım. Şimdi konsantre olabiliyorum herhalde çok garip oluyor ..Yalnız hissediyorsun kendini ama. Yani “hmm, bu kitapta bu karakterler var demek” dersin kitapta okuyunca, bakalım kimler neler yapacak dersin, tanırsın karakterleri ama bunların bir ikisi seni şaşırtacaktır ilerki sayfalarda, bunun verdiği merakla okursun kitabı. Ama hayata bakınca bu gözle, bu koskoca hayata ve bir dünya insana, bunların hangileri şaşırtacak nerden bileyim anasını satayım ? Nasıl merakımı canlı tutayım bir ömür boyu ? Hele ki girişler, sıkıcı sayfalar yıllar alıyorken, ve herkes bu standart, tek düze rollerini benimsemişken ..

Kaybedince anlarsın ya değerini bir şeylerin, ben anlamıyorum. Herhalde değer bilmezler için söylenir bu, o yüzden .. yoksa ben en fazla anlamıyor olabilirim, değer bilmez olduğum söylenemez. Ya da anlıyorumdur bilemiycem. Yoksa sadece bilmez miyim ? Bilemiyorum ..