http://www.istanbuloyuncakmuzesi.com/tr/kurumsal.asp

Beni en çok geçmişe götüren oyuncaklar değil Cin Ali kitapları oldu. Bir de “Kardeşler Bakkalı”nda bulduğum mabel sakızları ..
Neticede belli bir gelir seviyesi üstünde değildiyseniz çocukken çok da oyuncağınız olmamıştır, ya da belki oyuncaklar üzerinizde çok etki bırakmamıştır çünkü araçtan çok amaca yönelip oyuncaklara değil hayallere bağlanmışsınızdır, kim bilir .. tabi bu müzedeki bir ton şeyden zevk almamak için bir sebep de değil :)

Bu başlığı bir kaç fotoğraf ile biraz renklendirelim ki yakışsın.

evet o yeşil askerler

bu akşam aya iniyorlar :)))

1920 ?

ama ne yemek yedik ...

sakızın hası

find the odd

power rangers'ı unutmuşlar

:)

Şimdi de başlıktan tahmin edicüüünüz üzere gezimizin Münih ayağını anlatmak üzereyim ..

- İnnsbruck ayağını geçiyorum çünkü sadece bir şeyler yiyebilecek kadar kalabildim, ama yol boyu harika bir manzara izledim, helal olsun bu insanlara.

İnnsbruck karlı dağlar arasında güzel bir kasaba, ulan bu filmler nerde geçiyor böyle dersin ya işte öyle bir yer, tıpkı 6 saatlik yolculuğun tümünde izlediğim diğer yerler gibi yani :)

Innsbruck

Münih’e gelince birden tüm hava değişti :), üç insandan biri Türkçe konuşuyor nerdeyse, yolda orda burda paso Türk .. Tarihlik bir olayı da olmadığı için pek İtalyan şehirleri gibi, trende yolculuk ettiğim Giovanni’nin çizdiği krokimsiden, gidilesi yerlerden yararlanayım bari dedim .. İlk gün biraz da gece olduğundan iki dürüm yiyip :) hostelle uzaktan yakından alakası olmayan otelin barında takıldım, e zengin memleketin hosteli de böyle oluyormuş demek ki :)

*-*

Ah o yapraklar

Ertesi gün metroyla dev. days’in yapılacağı hilton otele yakın bir istasyona gittim erkenden, istasyon ingiliz bahçesi dedikleri müthiş parkın yanında olduğundan orada biraz gezinip çayımı içmek sonra parkı geçerek dev. days’e yollanmak vardı aklımda .. Parkı biraz küçümsemiş olacağım ki, o kadar ağaca dayanamayıp yavaş yavaş yağan yağmurla, görülebilecek en güzel sonbahar manzaralarından biri arasında kayboldum ..

Englischer Garten

Qt Developer Days bizim şenlik gibiydi özde :P :) Zorluk derecesine göre 3 seviyeye ayrılmış seminerler, aralarda Hilton/Nokia sağolsun kahve/yemek/muhabbet imkanı, sürekli geliştiricilerin durduğu 3 tane “meet the experts” odasında yeni teknolojilerin tanıtımı ve geliştiricilerle birebir muhabbet olanağı .. Katılımcıların çoğu şirketlerden gelse de FOSS geliştiricileri de vardı. Yunanlılarla – bilmiyorum komşu olmaktan mı – bir bağımız olsa gerek, Selanik’ten Nikolos ve Dimitris (şaka gibi evet) in ekibiyle takıldık genelde, bir de Murat vardı Avusturya’dan, Türk olarak sadece biz vardık ama Murat Avusturyadan olduğundan yaka kağıdının rengi farklıydı :)

Qt Dev Days

Qt Dev Days

Seminerler zevkliydi, Qt in Depth gibi “bir an koptum galiba” hissi veren üniversite dersleri yanında  “QGraphics*” semineri gibi eğlenceli, ya da ‘Animation API’ gibi “değişik/not yet implemented” seminerler de vardı. Ağız birliği etmiş olacaklar ki her seminerde whats new in qt4.5, 4.6 başlığı vardı, tabi projenin şirketlerin isteklerine göre ilerleyen bir geliştirme süreci olduğundan oldukça anlamlıydı bunlar aslında ..

Münih’te iki günü konferansla geçirince ( evet akşamları da parti vardı :) (tekrar sağol nokia/trolls) ) gezmek için bir günüm kaldı .. “Hiçbir yer yürünemeyecek kadar uzak değildir” felsefem beni yine yanıltmadı ve gezmek için işaretlediğim ünlü bira evlerini filan gezip şehri turladım, ilginçtir liseden(yoksa ortaokul muydu?) kalma Almanca’mı da hatırlamaya başlıyordum bu arada ! İngiliz Bahçesini (bu sefer kaybolmadan) doya doya gezip çok zor yaşayabildiğimiz sonbaharı da iyice yedirdim beynime ..

Her akşam muhabbet ettiğimiz ve sağ olsun geleneksel tüm içkilerden ısmarlayan George’tan da bahsetmeden olmaz :) Avustralya’dan Avrupa’ya gelip benim yaptığım şeyi bir yıl sürdüreceğini söyleyen (bir süre barda çalışıp sıkılınca şehir değiştirmek suretiyle :) yoksa barmenlike alakası yok :) ) bir barmen kendisi .. Seneye oktoberfestte görüşmek üzere ayrıldık :)

Kasvetli havamdan kurtulup her akşam eğlenmemi sağlayan arkadaşlara da çok teşekkür ediyorum :) ( bir daha jackass izleyerek içmemeye yemin ettik ) Sayelerinde Münih çok eğlenceli bir son durak oldu benim için

Gracie

Son sabah erkenden uçağım için Stuttgart’a yola çıktım, merkezi gezmek için de biraz vaktim kaldığından orayı da görmüş oldum, tabi Stuttgart da asıl görülmesi gereken araba fabrikaları filandır büyük ihtimalle .. ( herkes Stuttgart iğrenç sanayi şehri vs. dedi ama ben bu kadar yeşil bir sanayi şehri görmedim, onları alıp gebzeye getiricem bi gün :D )

Stuttgart

Uçmak harika bir duygu, uçağa binince yazın salak bir sınav yüzünden paraşüt okulunda neleri kaçırdığımı anladım :( seneye söz gidiyorum !

I hear voices, they are talking about you
But what if there’s truth in the words that they speak?
You must be patient, time is the healer
Open up and let them in your heart ….

*_*

Tren yollarında ..

Venedik yollarına düştüm sonra da ..

Koca trende 2-3 kişiyle ( vagonda tek ) Venedik trenindeydim. Tabi insan Venedik’e nasıl bu kadar insan gider ulen diyor, bir yerlere akşam üstü varmayı sevmesem de artık tecrübenin verdiği güvenle de bu mevsimde turistik yere ben de olsam gitmem diyip kendimi müziğe verdim yolda ..

Aslında kendimi sürekli düşüncelere, müziğe veriyordum yol boyunca ama, çok eskilerde unuttuğum bir takım düşüncelerimi hatırlamam, onların tekrar ön plana çıkıp beni sarması çok zevkli oldu .. kendimde neyi kaybettiğim, neleri kaybettirdikleri hep çıkmaya başladı ortaya, eskiye dönmeye başlamışım yavaş yavaş işte o sırada, şimdi çok daha açık görüyorum ..

*-*

bir öğrenemediler şunu

Venedik’e vardığımda hava kararmak üzereydi, elimdeki tarifte deniz otobüsüne binip Rialto’ya gidin yazıyordu ama deniz otobüslerinin saati 7€ civarındaydı, yani benim için tek kullanımlık 7€ idi, ben de yürürüm lan ne var ki diyip yola koyuldum.

Venedik’te yürümek başka bir yerde yürümek gibi değildi tabi ki, ama ne yalan söyleyeyim kanallar görünmediğinde çoğu yerde Ayvalık’ta filan yürüyorum gibi oldum, yani turistik yazlık bir memlekete gelmişim gibi hissettim .. çok pahalı mıydı ? Evet turistik şeyler çok pahalıydı .. ama gariptir marketler de bir o kadar ucuzdu, çok ucuzdu yani, belki bu yüzden Türkiye hissi yaşadım bir an ..

Tarifte bahsedilen köprü ( Ponte Rialto ) aslında en ünlü ve görülesi köprü gibi bir yermiş, marketten aldıklarıyla da eşek yüküne level atlamış ben, kan ter içinde köprüye varıp merdivenlere oturduğumda tabi bilmiyordum bunu. “Keşke yavaş yavaş gelseydim çok terledim yav bu poşetlerle de garip oldum” diye düşünüyordum ki poşetleri gören 2 kişi ( ayrı ayrı ) marketin nerde olduğunu sordu :) Hehe diyip hostele yollandım ..

Ponte Rialto

Akşam oda arkadaşlarımdan aldığım tüyolarla görülesi bir kaç yeri geze geze gördüm, evet kanallar evler vs. vs. güzeller ama Venedik Venedik diye can atan benim için Venedik’te özel tek bir şey, tek bir yer vardı, o da San Marco Meydanı’ydı !

Meydana girişim, ve o manzarayı görüşüm hayatımı değiştiren bir an daha yaşamama neden oldu ! Abartmıyorum, ömrümde gördüğüm en güzel yerdi, belki akşam o saatte, o atmosferde girmeseydim böyle hissetmezdim ama oldu işte, o anı yaşadım, sarhoş gibi bir kaç saat orada oturup müziğin, manzaranın ve hayallerin tadını çıkardım ..

Bir gün tekrar o anı yaşamak deliğiyle ..

Piazza San Marco

Sabah canım sıkılana kadar şehrin tadını çıkarıp Gökçen’in istediği maskelerden almak için dolaştım biraz, ertesi gün ( oda arkadaşlarım bir gün daha kalmam için ikna etmiş olsalar da :) ) Qt Developers Day için Münih’te olmam gerektiğinden bileti filan da ayarlayıp kılıçbalığı soslu makarnamı yiyip ayrıldım Venedik’ten .. Düşününce şimdi tekrar özledim bak ..

..

I wish i had a sandal

yakın köprü

istanbul ?

suya çöp atan hayvandır

I think you understand it all
Long for the truth, you lived a lie…

*_*

Yorgun gecelerin ardından
Hep aynı yere dönerken
Islak sokaklar boyu düşündüm ..
Solmuş insanların yüzünden
Gülümseme beklerken
Tren yolları boyunca düşündüm

Sanki yıllardır uzaktayım ben
Özlemlerim hep sessiz, derinden
Ama yalanlar görünür hala
Burdan bakınca şu sonsuz dünyaya

Olsun, demek de zor artık
Düşlerimiz yok artık

Erken ölümlerin ardindan
Hep aynı yere dönerken
Islak sokaklar boyu düşündüm
Borcum varmış gibi kendimden
Gülümseme beklerken
Tren yolları boyu düşündüm

Sanki yıllardır uzaktayım ben
Özlemlerim hep sessiz, derinden
Ama yalanlar görürüm hala
Burdan bakınca şu sonsuz dünyaya ..

Olsun, demek de zor artık ..

Isnt it unsafe to travel at night?

*-*

So, where were we ? Ah Roma ..

Roma’da bisiklet kiralayıp dolaşmayı planlıyordum aslında, tabi Atina gecikmesi ayrılmış hostel günlerini bir gün kaydırdığından programa uymak için Roma’yı o gün görüp direk Floransa’ya geçmek de istedim. Bu ikisi birbirinden alakasız ama bir şekilde bisikleti boşverip bir haritayla görmek istediğim yerleri işaretler buldum kendimi. Kolezyum’a akayım önce dedim, ordan Vatikan’a bir rota çizdim.

Kolezyum’a varınca salak gibi yedek pilleri çantada unuttuğumu farkettim, makinanın pili bitince ( seyyarlara 2 pil için 5-6€ verecek değildim tabi ki ) bir marketten alır dönüşte girerim artık dedim ama dönüşte yorgunluktan bitmiş halde hostele gideceğimi tahmin edemedim. İçini göremeden ayrıldım, üzüldüm, nasıl olur ya böhühüh dedim, ama yapacak bir şey yoktu, çok da böyle şeyleri sallayan bir tip olmadığımdan ameeaaan efektiyle geçiştirdim durumu

Harita elimde olmadığından, googleearth açmaya da üşendiğimden sadece fotoları koyup rotayı biraz gösteriyorum:

Bir numarası olmayan çeşme ( Paraaza yazıh yavrum ( Erzurum ağzı ))

Pantheon müthişmiş harbiden

Araba kullanmayı bilmeyen bir millete göre fazla arabaları var, bunlara bisikletten fazlasını vermeyeceksin

Yol üstündeki ünlü meydanları vs. geçiyorum bir numara yok çünkü ..

Vatikan köprüsü ( uydurdum )

Kutsal Sütunlar

Kutsal ve Güzel ( Yeni bir dizi olabilir ? )

İçeri girmedim çünkü iki üç resimle geçtiğim şu zaman dilimi aslında 6 saat civarı yürüme anlamına geliyor. Bir de bu kalabalıkla uğraşacak halim kalmadı.

Floransa trenine yetişmek için hostele otobüsle ( ya metro, tramvay, otobüs filan bedava bu memlekette ya da herkes kaçak biniyor ) dönüp tam millete saç kurutma makinası sorarken şu iki genci (Erhan, Handan [ yanlışsam affola ] ) check in esnasında yakaldım ( ben yaşlandım artık yalan değil gençler işte ) Hemen çok bilmiş yılların gezgini gibi taze tozu attırılmış Roma hakkında son havadisleri verdim, “lan olum otobüs bedava lan” şeklinde yaklaşasım geldiyse de ( Türküz heralde ), biraz daha avrupaiii yaklaştım, haritamı verdim, ama dayanamadım! ( Türküz dedik ya ) “oraya gitmeyin yav hiçbişe yok orda” dedim bazı yerler için :))

Hızlı bir duş, ve floransa yollarının nefesini ensemde hissediyordum ( pff )

Yolda karşımda oturan Kanadalı genç ancak filmlerde eşine rastlanır bir konuşma biçimine ve hıyarlığa sahip olduğundan kısmen şu yaratıkla (Denis) oynayarak, kısmen manzarayı izleyerek yolculuk ettim.

Floransa’da kaldığım yer çok güzeldi, kapı önünde birasını yudumlayan Arjantinliyle hemen kanka olduk, bir yandan o etrafı gösterirken çakma İngilizcesiyle de muhabbet etmeye çalıştık. Floransa sanırım Gebze’nin çeyreği etmeyecek kadar küçük bir yer, güzel bir nehri, bir kaç köprüsü ve elbette ! katedrali, kiliseleri var, bunun dışında şehir dışındaki köylerde çok güzel manzaralar, belki şarap yapan yerler vs. bulmak mümkün o kadar ..

3D çalışmaları

Kuyumcular çarşısı köprüsü

Every single day, I can’t believe this is the end
But It’s written in stone, i was always alone

*-*

Ertesi iş günü İtalya’ya doğru yola çıkmak için trenle Patras’a geçtim, gemi bileti işlerini halledip biraz da etrafı dolaşıp zaman öldürdükten sonra liman kapılarından birinin açılmasını bekliyordum ki Deniz’le karşılaştık. ( Önceden tanıdığımdan değil, yaklaşık 16 saatlik gemi yolculuğunda yol arkadaşlığı ettiğinden bu samimiyetim :) )

Kız arkadaşı Yunanistan’dan olunca Yunanca öğrenen, bunun yanında Fransa’da yaşayan bir fotoğrafçı ve çok da hoş sohbet biri :) Yunanistan hakkında bazı tips&tricks verdikten sonra Yunan müziği eşliğinde çipura diye okunan epeyce sert bir şeyler denedik, dev gibi bir gemide karanlık denizi izleyerek sohbet ettik, benim kafa kısmen başka diyarlardaydı ama yine de gemi yolculuğu çok keyifliydi. ( Tırlara saklanan mültecilerin ayıklanması sürecini yukarıdan izlemek mesela :) )

Uyandığımızda neredeyse Bari’deydik, sabah espressolarımızı içerken artık çay içmekten ümidi kesip paso kahve içmem gerekeceğini hissetmeye  başlıyordum tabi :)

İtalya’nın güney kesiminin fakir olduğunu söyledi herkes ama İtalya’nın hiçbir yerinde o sokakları ve insanları görmedim. Bari gerçekten harikaydı, Deniz’i yolcu ettikten sonra epey ara sokaklarda dolaşıp keyif yaptım, biraz fotoğraf da çektim tabi :) ( Özel istek üzerine daha çok fotoğraf + fotoğrafların orjinallerine link ) Roma’ya gitmek üzere tren istasyonuna üzülerek döndüm.

Yaklaşık 6 saat tren yolculuğundan sonra gece 11 gibi Roma’ya vardım. Hostelimi bulup biraz tıkınıp (yemeden asla !) yattım ..

Hata yapmamaya çalışmak da felaket, yapmak da .. Aciziz vallahi

*-*

Uyandığımızda manzara süperdi :) Trende uyanıp yeşillikler içinde yolculuk ettiğini hatırlayınca bir hoş oluyor insan :)

Selanik’e kadar dağ bayır gittik, Yunanistan’ın Türkiye’den pek farkı yok ( hem insan hem çevre olarak )

Atina trenime bir saat kadar olduğundan pek dolaşamadım Selanik’i, biraz etrafı dolaşıp trene döndüm, Atina’ya kadar olan yolculuk da yeşillikler içindeydi, ( belirteyim bu yeşillikler ilerde gördüklerim yanında hiçbir şey ) Yolda benim yaşlarda dört Yunanla muhabbet ettik, trendeki teyzeler aynı bizimkiler gibiydi, İngilizce bilen gençler tercüme ettiler yolculuğumu, yavrum evladım modunda yaklaştılar hep teyzeler de :)

İlk zamanlarım olduğundan Atina’ya varınca önce hostel’i bulayım moduna girdim, google earth den aldığım screenshotla iki dakikada filan hosteli bulup check in olayını hallettim ..Hostelle ilgili yorumlarda Ben diye birinden, çok iyi olduğundan filan bahsediyorlardı, epey konuştuktan sonra ismini öğrendiğim şu şahsın isminin Ben olduğunu tahmin edememiştim haliyle :)

Akşam üstü bir yerlerde internet kafe bulup bizimkilere geldiğimi haber verdim. Vodafone yardım hattı “hattı yurtdışına açtırmak” için bankaya gitmem gerektiğini söylediğinden telefondan zaten nefret eden ben tüm işi internete bırakmıştım.

Gece Ben’in yan odadaki Avustralyalı kızlarla muhabbet fikrini çevirip oda arkadaşlarım ( Biri İsrailli, biri Hırvat, biri Yunan, ilginç dörtlü olduk ) ile Sırplar ve savaş, askerlik ve devlet politikaları gibi beklenmedik mevzulara girip muhabbet ettik, yorgunduk zira, uyuduk ..

—-

Yolum uzun, gezecek çok yer olduğundan Atina’ya bir gün ayırmıştım, ertesi gün grev çıkınca tren ve otobüsler iptal oldu, ben de bir gün daha Atina’da kalmak durumunda kaldım. Hoş fena olmadı, arkeoloji müzesini gezip görmek istediğim bir kaç ölümsüzü görmüş oldum, efsaneleri sevdiğimden müzede okuyacak bir sürü şey buldum.

Tabi asıl gezilecek yerler şehir merkezinin ucunda kalan Acropolis ve tapınakların vs. olduğu yerlerdi, sokaklar çok titizce kare kare bölünmüş gibi olduğundan iki dakkada kırk yıldır orda yaşıyor gibi hissetmeye başladım :)

Adalarda yaşayan Yunanlılar Türkleri epey seviyor anladığım kadarıyla, Türk olduğumu öğrenen herkes çok sıcak davrandı mesela ilginçtir :) Herkes İngilizce biliyor gibiydi bir de, yol üstünde ubuntu kullanan bir internet kafeciyi de Pardus’a geçmeye ikna ettim ( Daha doğrusu kendisi hemen ikna oldu :) )

Atina küçük bir şehir olduğundan ( gerçi Yunanistan nüfusunun yarısı orada ama yine de çok küçük ) ve her yer tarihi eser olduğundan sokak aralarında ufak kafelerde gezmek zevkliydi, hediyelik şeyler çok pahalıydı, ben de bir backpacker olarak zaten üç kuruşun hesabını yapıyordum, pek Yunanistan’a özgü bir şeyler tadamadım ta ki ertesi gün ….

Upcoming  Day Three, Pain

Daha önce de böyle yapmamış mıydın ? Uzaklaş, sil, unut ..

Bencilce yüzüstü bıraktığın insanları ya da unuttuklarını tekrar canlandıramazsın, kendinle yapayalnız kalacaksın işte sonunda ..

*-*

Yolculuk bu ya, başlaması da epey heyecanlı oluyor haliyle, tek başına avrupa turu yapmak, hele ki ilk çıkışın ülkeden ! brrr

Bir kaç tecrübeliden fikir alıp gerisini gelişine bıraktım desem yeridir .. Ozan’ın da İst. da işleri varmış, beraber çıktık yola, ilk gün ilk tren Gebze-Haydarpaşa :) pek heyecanlı değildi tabi, 14-15 yıldan sonra :)

Uzun zaman sonra buluşunca eski bir arkadaşla daha bir tatlı geldi muhabbet tabi .. Önceki günden kalma muhabbetler bitirildi :) Ozan gaza geldi, stüdyo’ya gidildi, müthiş müzik kabiliyetim sayesinde bestemsi bir çalışma bile yaptık :P ( “yok lan valla kendim evde geliştirdim” diyerek savunduğu/dillendirdiği bateri çalışı da ilginçti ve epey iyiydi, normalde gitar çalan birinden beklenmeyen bir şekilde :) )

( Hatta unutmayalım melodiyi diye kaydedelim dedik ama tekrar çalamadık aynısını, zçtık ..)

Sonra’da KKöy’de takıldık biraz, benim tren’e epey vakit vardı çünkü, yine de biraz erken gideyim bari diye sallana sallana Eminönü iskelesine giderken kalkacak vapurun son vapur olduğunu anons ettiler, oh lan şansa bak diyerekten ayrıldık ..

–

Dostluk ekspresiyle Selanik’e gitmek üzere yerleştim trene, biraz da zula yaptım tabi, keşke biraz daha yapsaymışım, çünkü trende Avrupa’da hiçbir yerde yiyemeyeceğiniz bir kazık furyası vardı. Kçı kırık bir bardak çay 4€ idi, oha lan ayı dedirtti herkese ..

Gece gitmek istediğim için yataklı vagondan almam gerekti bileti bir de, çünkü gece koltukta oturarak gidilmez cin çarpardı, böyle kafasız adamları da başka hiçbir yerde görmedim, ne diyim artık ..

–

Trende yol arkadaşım Matti Finlandiya’lı bir ressamdı ( hoş ne bir Sentenced, ne bir Linus Torvalds duymuşluğu yoktu ya neyse.. ) Gece olana kadar takılıp muhabbet ettik, içerisi bir buz gibi bir sıcacık olduğundan ve cereyandan adamın migreni tutunca ben de yatayım bari sabah işler çok diyip yattım. Gece iki kere pasaport kontrolü oldu, Pythion’da iki saat kadar da bekledik, ne manzarayı izleyebildim ne de neden beklediğimizi biliyorum vallahi .. kafam bi dünya olduğundan uyudum hep ..

Upcoming -> Day Two, Isolation

Harika bir geziydi diyebilirim, detaylar yakında inş. üşenmeyip yazarsam tabi :)

Pazartesi günü nihayet ‘backpackers united’ camiasına giriş yapıyorum :)

Trenle Selanik ve Atina, ardından Patras’tan İtalya’ya bir günlük gemi yolculuğu

Roma, Floransa, Venedik derken Münih’te 2 gün Qt Developer Days ( Para var Huzur var ! ) ve dönüş, peki dönünce bitiyor mu ?

Bitmez ..

Derler ya şimdiki kafam olsa …

Siz de diyecesiniz bir gün, şimdiki kafam olsaydı !..

Bir işe girişirken biraz araştırıp gerisini akışına bırakmak hep en mantıklı şey olmuştur benim için. Hem yeterince detay bilmemekten karşılaştığım şeylere şaşırmam ( böyle olacağı belliydi der gibi ) hem de karşılaştığım şeylerden heyecan duyabilirim böylece ! her an her şey olabilir gibi !

Neyse ne diyordum, pasaportum nihayet hazırlanmış. Idata’daki çatlak hatunu saymazsak yol üstündeki herkes gayet normal davrandı, cepten arayıp bilgi bile verdiler, pasaportunuz hazır bile dediler işte o kadar iyi yani .. ( Şimdi aklıma geldi, Kamil Koç’u anmazsam ayıp olacak, web sitesiyle ilgili hata bildirince cepten arayıp ilginiz için teşekkürler, cevap veremememizi yanlış anlamayın, fikirleriniz bizim için önemli, ilgileniyoruz demişlerdi, o yüzden artık Kamil’i tek geçiyorum işte .. )

Hep demişimdir insan neyse ve ne olacaksa, yalnızlığında olur diye. Delilerin ne düşündüğünü bildiğimi iddia etmiycem, aşırı yalnızlığın delirme sınırıyla bir ilişkisi olduğunu da inkar edemem, bilgim yok çünkü bu konuda. Ama tadında bir yalnızlık, kendinle olabildiğince baş başa kalma düşüncesi beni hep çekmiştir. Bu düşüncemin yakın çevremce anlaşılamaması, sessiz sakin bir insan olmamla ilişkilendirilmesi ise hep üzücü oldu. Sık sık uzaklara bakarken yakaladığımız insanlar benden daha mı normal davranıyor yani ? pff

İşte bir takım şeyler, bir takım şeyler derken, kendimi avrupa yollarına vurayım dedim .. İlk paragraftaki öz deyişim ışığında yol haritamı biraz çizip (tek cümleler paragraftan sayılmasa gerek ?), biraz da oluruna bırakarak ilerledim, bu hafta içi ya da en geç hafta sonu yola çıkıyorum ..

Yunanistan, İtalya, Fransa ve Almanya güzide memleketlerinin sokaklarının kokusunu alacağım biraz. Kimisi için bu gezi tarihin kalıntılarını görmek, kimisi için güzel fotoğraflar çekmek demektir, benim için de sıradan bir sokağın köşesine oturup insanları ve şehri izlemek olacak. Sahilde geçmiş bir Çanakkale gecesini Venedik’te yaşatmak istiyorum, Ancona’yı, Eceabat’ta bir gece geçirmek zorunda kalmak gibi görüyorum, böyle de saçma sapan fantezilerim var işte, böyle de kıt görüyorum dünyayı, ya da bu da benim seçtiğim, seçimim, seçimim, seçimimdir ve hoşuma gidiyordur ne bileyim :)

Bu baltaya sap olmamış herkesi tebrik etmeden bitiremeyeceğim bu arada.. Benim yolum denen şeyin garip bir şey olduğunu düşünmeye başlıyorum artık çünkü. Herkese önce çekici gelen, sonra korkutan bir yolum var galiba. Sonunu göremiyor kimse ! Kimse güvenemiyor ki bana .. Ama ne korktukça, ne inanmadıkça bir şeylerden ne heyecan ne tat alamazsınız, ve herkesin derdi kendine, akıl verme diyip kesiyorum sözümü burada..

Ben de sizlerin peşinizi bırakıyorum artık..

Yarın gezi günlüklerimde görüşmek üzere, hoşçakalın.